Het hoofdstel
Het hoofdstel drukt op de uitermate belangrijke verbindingen tussen nek en hoofd. De beweging van het hoofd wordt voornamelijk door de nekspieren gecontroleerd. De aanhechtingspunten waar deze spieren aan vast zitten zijn erg klein.
 |
Hierbij komt dat de meest gevoelige sensorische zenuwvezels vlakbij de schedelbasis van het paardenhoofd ontspringen. Elke vorm van druk of beperking door het hoofdstel of door de ruiterhand kan het paard een heftige hoofdpijn bezorgen. Met name de frontriem en de keelriem kunnen op de kleine, maar zeer belangrijke spier drukken die de oren beweegt de musculus parotidoauricu. En dan te bedenken dat elk oor door 17 spieren wordt bewogen. De schedel en het kaakbeen bevatten aanhechtingspunten voor de lange halsspieren. De kracht van deze sterke spieren is op uiterst kleine botdelen geconcentreerd. |
Dit betekent dat hierop relatief grote krachten worden uitgeoefend. Trainingshulpmiddelen die grote druk uitoefenen op nek en kaak hebben een negatief effect op spieren die bevestigd zijn aan de schedel en onderkaak. Zij verstoren de balans en beweging van het hoofd, schouders en voorbenen wat weer zijn uitwerking heeft op de rest van het lichaam. De pasvorm van het kopstuk is net zo belangrijk als de positie van het bit, daar de mond van elk paard verschillend is van bouw.
Belangrijk is de lengte van de mondspleet, de ruimte tussen de lagen, de dikte van de tong, de stand van de tanden / kiezen etc. Hoe de ruiter uiteindelijk met het gereedschap omgaat is natuurlijk doorslaggevend. Bij problemen met een bit zal het paard altijd de spieren rond de kaak aanspannen om het onderstaande voor elkaar te krijgen :
|
 |
Vooral als het paard zijn tong wegtrekt, spant het de lange keelspieren die helemaal tot in het sternum (borstbeen) doorlopen, en blokkeert daarmee de beweging van alle andere halsspieren tot aan de schouders. Dit heeft op zijn beurt weer gevolgen voor de beweging van de rest van het lichaam.